Heden en verleden zijn onlosmakelijk dooreen geweven

Soms kom je op plaatsen waar het lijkt alsof de tijd stil heeft gestaan. Het verleden is nauwelijks ingehaald door het heden en als je goed luistert hoor je in de verte nog de echo van stemmen uit een vergeten tijd.

Dergelijke plaatsen zijn overal, je ziet ze alleen niet altijd. Soms is het de ruïne van een boerderij, een oud station of een vervallen landhuis dat ondanks de desolate staat nog steeds de restanten van een luxueus verleden uitstraalt. Het kunnen ook de overblijfselen van een haven, een oude kerk of een vervallen begraafplaats zijn.

Dan komen onherroepelijk de vragen. Wie hebben hier geleefd? Wie hebben er gelachen, gehuild? Wie hebben er gezwoegd om een schamel bestaan bij elkaar te schrapen? De armoede en het verdriet omringen en vullen je soms, alsof ze je deelgenoot van dat verleden willen maken. Waar ooit rijkdom en weelde heerste hangt nog een melancholische sfeer. Heden en verleden zijn onlosmakelijk dooreen geweven. Het enige wat je kunt is stil kijken naar al die herinneringen....

 

alt