Top of tob....?

Een goede camera (lees hier: een goede sensor) heeft een optisch goed objectief nodig om de kwaliteit tot uiting te brengen. Daar schort het met name bij de “instapmodellen” nogal eens aan aan. De kit-objectieven die bijgeleverd worden, leveren een acceptabele kwaliteit, maar halen niet het maximale uit de sensor. Helemaal zinloos is het om een 16+ megapixel (semi)professionele camera te kopen en er vervolgens een 18-270mm (super)zoom op te zetten “omdat u geen zin heeft om extra te moeten sjouwen”. Neem dan liever een 10 megapixel spiegelreflex voor nog niet de helft van die prijs, en geef het extra geld uit aan een ht goed objectief. Analoog is dat nooit anders geweest, digitaal wordt het alleen n duidelijker aan de kaak gesteld. Waar u analoog niet verder kwam dan een 10x vergrotende loep op een (kleinbeeld)negatief of dia te zetten heeft nu iedereen de neiging om direct 100% op een beeld in te zoomen om te kijken hoe goed/mooi/scherp de opname is.
In plaats van u te vergapen aan steeds mooiere, betere en/of duurdere camera’s is het misschien raadzaam om uw collectie objectieven tegen het licht te houden. Hoewel er nog voldoende objectieven met een vast brandpunt te verkrijgen zijn, wordt steeds meer teruggegrepen op zoomobjectieven. Op zich zou dat nog niet zo erg zijn als er gebruik gemaakt zou worden van topklasse zoomobjectieven. Helaas is dat vaak niet het geval. In onderstaande afbeeldingen zie u een simpele test waarin een aantal 100% deelvergrotingen uit het centrum zijn weergegeven van een Tamron 18-270mm/F3.5-6.3 en een Canon 70-200mm/F2.8 in de 200mm stand.

Original.jpgDe originele opname, niet echt spannend maar wel praktisch!

Comparison.jpg

Op he eerste gezicht lijken de resultaten van de 18-270mm nog mee te vallen, maar als u ze nog keer goed bekijkt is het verschil toch wel erg groot. Op volle lensopening (F5.6) is de Tamron onbruikbaar, 1 stop gediafragmeerd wordt de weergave wat beter, maar zelfs bij het optimale diafragma (F16) is de kwaliteit duidelijk minder dan die van de Canon op volle lensopening. Bij het Canon-objectief daarentegen bereikt u met 1 stop diafragmeren al bijna de maximale kwaliteit. De Tamron 18-270mm is zeker niet het minst presterende objectief dat er is, en er zijn zeker nog wel betere objectieven dan de Canon 70-200mm/F2.8. Het is ook niet juist om te spreken over een tob- of een topobjectief, daarvoor is het verschil in prijs te groot. Maar dat een bereik van 18-270mm té groot is mag duidelijk zijn. Het vereist een lensconstructie waarbij simpelweg erg veel consessies gedaan moeten worden.
Naast de mindere optische kwaliteit moet u er rekening mee houden dat dergelijke “superzoom” objectieven minimaal 2 á 3 stops gediafragmeerd moeten worden voordat de kwaliteit enigzins acceptabel is. Waar u onder wat mindere lichtomstandigheden met met de 70-200mm op F2.8 nog prima met een sluitertijd van 1/500sec uit de voeten kunt (en een zeer acceptable kwaliteit krijgt) moet u bij de 18-270mm naar F11 of F16. Dan zit u plotseling opeen sluitertijd van 1/30sec of langer, waarme direct problemen als bewegingsonscherpte om de hoek komen kijken. Een statief is natuurlijk een oplossing, maar u had die “superzoom” toch juist gekocht om minder te hoeven sjouwen?